sayfayı açıp dakikalarca beklemek
nasıl başlayacağını bilememek
aslında ben..
içimi dökmeye gelmiştim. Ama hiçbir zaman, hiçbir konuşmaya, nasıl,nerden başlayacağımı bilemedim. Abi benim konuşma özrüm var, kendimi anlatamıyorum.
İşte sandığın kadar basit değil benim için bişeyler anlatmak.
ne diycektim ben ?
Bir de başımıza bu.çıktı, unutkanlık. Az önce Ferhat mesaj attı, "nasılsın kardeşim?" diye, "iyi sen" dedim. "iyi. ben mesaj atmasam hatırlayacağın yok" dedi. Düşündüm. Evet can sıkıntısından ne yapsam düşünüyorum, kendimi yalnız hissediyorum, aklıma konuşucak kimse gelmiyo. Var ama, var bikaç kişi.
Kendi kendime soruyorum. Bunun sonu nereye gidiyo? Sadece hayatımı zorlaştırıyorum.Daha da çıkmaza sokuyorum.Benzetme aynen şu : "Birşey görürüsün,takip edersin. Onu elde etmek istersin.Ama sonra kaybedersin, hala aramaya devam edersin." ben bunu yapıyorum. Kayboldu,gitti, hala arıyorum. Geri gelecek. Ama bu sefer o şeyi yakalayamadığımda daha çok üzülücem, kırılıcam.
Birde, 6 gün oldu. Onu canlı canlı görmeyeli, tam 6 gün. Karnesini almaya bile gelmedi.
Ve son gördüğümde de arkasından bir kere görgüm.
Ne yapacağım hakkında en ufak fikrim yok.
Ve şuan beynim karışık. Ne diyeceğimi bile bilmiyorum.
Fazlaca sıkılıyorum, bunalıyorum.
Affey blogum,gidiyorum. :*